ส่วนหนึ่งของงาน ปีใหม่ อาข่า 2011 จ.ท่าขี้เหล็ก ประเทศพม่า

ครั้งหนึ่งผมเคยถูกประนามจากเพื่อนคนหนึ่งว่า ผมไม่ใช่คนอาข่า เพราะเพียงแค่ผมไม่ได้ใส่เสื้ออาข่าในวันงานสำคัญของอาข่างานหนึ่ง ขอไม่เอ่ยนาม และสถานที่งาน ในวันนั้นในใจลึกๆ ก็รู้สึกเจ็บปวด ที่เรากันเองตีคุณค่าความเป็นอาข่าเพียงแค่ใส่หรือไม่ใส่เสื้อผ้่าอาข่า อีกใจก็คิดทบทวนตัวเองว่า ทำไมเพื่อนถึงคิดเช่นนั้น

จากนั้นก็มีโอกาสแลกเปลี่ยนกับผู้อาวุโสท่านหนึ่ง เกี่ยวกับทัศนะของพี่น้องอาข่าต่อตัวตน ว่าพวกเขามีความภาคภูมิใจกับความเป็นตัวตน เอกลักษณ์ และอัตลักษณ์ของอาข่ามากน้อยแค่ไหน ซึ่งท่านเล่าว่า เอกลักษณ์ คือสิ่งที่มองเห็น จำต้อง หรือสัมผัสได้ เช่น การพูด การใส่เสื้อผ้า และอื่นๆ แต่ คำว่า อัตลักษณ์ มีความหมายลึกกว่านั้น เป็นสิ่งที่อยู่ก้นบึ้ง ส่วนลึกในความคิด เป็นจิตสำนึก เป็นมโนธรรมมากกว่า รูปธรรม เมื่อผู้อาวุโสท่านนั้นได้ให้ความกระจ่าง ก็พอจะเข้าใจได้ว่า มีคนอาข่าอีกมาก ยังไม่เข้าใจการตีคุณค่าแห่งตัวตนอย่างแท้จริงอีกมาก โดยเฉพาะ เด็กสมัยใหม่ สูญเสียความเป็นตัวตนอย่างมาก

แต่ในใจของผมคิดอยู่เสมอว่าเราเป็นคนอาข่า เราอยากทำบางอย่างเพื่อพี่น้องเสมอ แม้มันไม่ได้มากมาย หรือเปลี่ยนแปลงสังคมคนอาข่าทั้งคมได้ แต่สิ่งสำคัญเราได้เปลี่ยนทัศนะ มุมมองต่อตัวเอง และเกิดความภูมิใจในรากเหง้า

อยากฝากพี่น้องช่วยคิดต่อหน่อยเราจะทำอย่างไรให้พวกเรายอมรับความจริงสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้ แม้จะเปลี่ยนศาสนา หรือสังคมเปลี่ยน เป็นสิ่งที่ท้าทายอย่างมาก โดยเฉพาะผู้นำองค์กร ผู้นำชุมชน และผู้นำรุ่นใหม่ จะตระหนักต่อสิ่งนี้มากน้อยแค่ไหน

คงเป็นโอกาสเหมาะอีกครั้งในรอบปี สำหรับพี่น้องอาข่าทั่วโลก ที่คิดถึงบ้าน กลับไปเยี่ยมบ้านเกิด ร่วมงานเทศกาลโล้ชิงช้า และที่สำคัญ ได้กลับไปพบหน้าพ่อแม่ และญาติพี่น้องพร้อมหน้าอีกครั้ง ขอให้เดินทางโดยปลอดภัยทุกท่านนะครับ

คงไม่สมบูรณ์เหมือน เว็บอื่นๆ เนื่องจากเราไม่มีเวลามากพอมาพัฒนาและอัพเดทข้อมูล แต่คงจะต้องพัฒนาไปเรื่อยๆ เท่าที่เวลาอำนวย ช่วยกันแสดงความคิดเห็นได้ครับ ......เว็บมาสเตอร์